Sessizim Kaleminden - Işık Yanmaz - Şiiri Kendi Sesinden

Duyuyorsun değil mi şu sessizliği?
Sanki her şey suskunluğuyla tutar yasını,
televizyon gıcırdamaz.
Eşya dahi dönmüştür sana sırtını,
ürpertisini bile esirger gecenin en derin vaktinde
yalnızlık.
Duvarındaki örümcek bırakmıştır ağını örmeyi,
karınca taşımıyordur artık sırtında
sofrandan kalan en büyük ekmeği
ve sen küstürmüşsündür
saksındaki en güzel çiçeğini.

Görüyorsun değil mi şu zifiri karanlığı?
Sanki her şey siyahıyla tutar yasını,
ışık yanmaz.
Güneş dahi doğmaz sana sabahları,
sıcaklığını bile sakınır günün en derin vaktinde
yalnızlık.
Göğündeki bulutların dinmiyor ona olan susuzluğu,
çiğ çiğ çimenlerin gözyaşları
ve küstürmüşsündür
bulutları gezdiren rüzgarı.

Dokunuyor değil mi sana da hiç dokunulmamışlığın?

Diogenes Laertios - Ünlü Filozofların Yaşamları ve Öğretileri - Kitap İncelemesi - Felsefe - Düşünce

Sessizim, siz okurlarını esinler.

Her şey aslına ve ahdine uyarak düşünmeyle başladı. İnsan hem yaratılmışların en güçsüzü ve hem de yaratılmışların en güçlüsüdür. İlk yaratılmış olarak kabul edilen Hz. Âdem düşüncesizliğinden mi atıldı cennet adı verilen bahçeden? Karşısında zekâyı iyi kullanan bir kötü vardı, ismi Arif olan. Hz. Âdem’i aykırı düşünmeye itecek ne söylemiş olabilir? Her şeyin harika olduğu cennetvari bir yerden kovulmaya sebep olacak şey neydi? “Sonsuzluk!” yani “ölümsüzlük arzusu” bir insanın aklını başından almaya yeter de artar bile. Demek ki iyi olan akıl sahibi olsa bile asıl zekâ kötüye meyil edendedir. Kötü olmak yaratıcılık gerektirir, inovasyon ve pratik düşünceyi kuvvetlendirir, kişiye sonsuz bir düşünme aşkı yaratır. Düşünce hazlardan meydana gelse de kin, şiddet ya da kıyım içerse de kötü olan bu yanını geliştirir ve mükemmel zekâya ulaşır. Bunlar benim kendi evrimleşmemiş, salt görüşlerimdir. Üzerine koyulabilir ancak daha iyi bir şey düşleyene kadar bu düşüncem benim istisnai doğrumdur.

Dil, toplum, kavram, düşünce, mantık gibi kelimelerini aklımda harmanlıyor ve acaba hangisi bir öncekine önayaklık etmiştir diye yorarken kendimi “Kavram’ın” sanırım bunların en birincisidir diye düşlemekten alıkoyamıyorum. Kavramları aşılayan ise dil ve dilin gerekliliği toplum, toplumun oluşması düşünce ve düşünce de mantığı ileri atmaktadır. Kavram yoksa dil yoktur, aynı şekilde kavram yoksa evrende yoktur. Sonra yeniden kafam karışıyor ve kavramı ortaya atan düşünce nereye gitti diye tam düşünürken o da nesi peki bu düşüncelerin doğru olduğunu sayan mantığında kavramdan önce gelmesinin gerekliliğini görüyorum. Ancak yeniden ilk sıralamaya dönüyor ve aydınlığın anası olan karanlığıma gömülüyorum.